Wat zijn wij verwend! We mogen alles zeggen, roepen en vinden. Dat doen we, soms tot op het onmogelijke af. Maar het mag. We mogen geloven en we hoeven niet te geloven, we mogen zijn wie elk van ons is. Vanaf het moment dat we landen op de luchthaven van Kaboel besef ik voor het eerst van mijn leven dat dat recht voor heel veel mensen hee...
Lees verderJongen, jongen, de engelen hebben je beschermd vannacht! Mevrouw Mali, zachtgrijs kroeshaar, donkere huid, spreekt me toe met haar prachtige Surinaamse tongval. Ze is emotioneel, maar lacht. Mevrouw Mali is een zuster in de geestelijke zin van het woord. Haar religieuze gelofte bond haar aan het ziekenhuis. Ze woont er zelfs. Het is het z...
Lees verderStiekem hoop ik dat ik mijn mening over vluchtelingen bijstel vanavond. Zo denk ik dinsdagmiddag, voordat we met De Leven in Ede op bezoek gaan bij het Filosofisch Café. Ik zie de stenengooiende Arabieren in Calais nog op mijn netvlies. Een beeld van voornamelijk arrogante en agressieve mannen uit het Midden-Oosten. Natuurlijk, ook de ...
Lees verder'Wat deed je vader in de oorlog?' Dat was de eerste vraag die mij bij een van mijn eerste huisbezoeken in Den Haag gesteld werd. Gelukkig kon ik - overdonderd door de vraag - stamelend antwoorden dat mijn vader, geboren in 1929, tijdens de oorlog te jong was om politiek actief te zijn en alle handen vol had aan het runnen van een kleine b...
Lees verderToen ik begin dertig was, werkte ik in Amsterdam als predikant. Daar leerde ik Carla Josephus Jitta kennen. Ze was remonstrant en betrokken bij het wel en wee van de gemeente. Toen ik bij haar op bezoek ging, vertelde ze me haar levensverhaal. "De dood was alom aanwezig in de eerste helft van mijn leven", liet ze me weten. Dat maakte indr...
Lees verder