Laat ik meteen met de kerkdeur in huis vallen: ik heb een hekel aan het woord ‘geloof’. Het is me tegelijkertijd te vaag en te strak. Ik kan wel geloven dat het morgen mooi weer zal zijn, maar dat moet nog blijken. Dat is me te vaag. Ik zou ook kunnen geloven in de traditionele christelijke geloofsbelijdenis, een aaneenschakeling van...

De vraag overvalt mij, en zeker om zeven uur ’s ochtends. Mijn dochter van vijf staat naast mijn bed. We hebben het vermoeden dat zij ’s ochtends al aardig vroeg wakker is, en al nagelbijtend het leven overpeinst en de voorbije dagen op school ernstig doordenkt. Anne-Sophie zit op een Church of England school, in het dorpje nabij Lond...

Als kind voelde ik mij een zwerver voor God. Er was iets om mij heen, iets van thuis. De oude bruine kerkbanken voelden veilig en warm. Dat had ik kennelijk nodig, met de grote levensvragen die ik toen al stelde. Hoe zou het zijn als je er niet bent? Gewoon niet in dit leven aangekomen? Dezelfde vraag komt nu terug bij de kinderen van de...

Wat ik geloof? Laten we eens wat praten. Ik kan zonder aarzeling tegen je zeggen dat ik geloof. Daarover verbaas ik me overigens, het is weleens anders geweest. Maar vraag je me wat ik geloof, dan valt er een stilte. Wat moet ik daarop zeggen? Kan ik het wel zeggen? In ieder geval wantrouw ik hier woorden, en zeker grote woorden. Is geloo...

Onlangs stond in een boekbespreking in de krant de verzuchting dat vrijzinnig denkende christenen soms de neiging hebben te doen ‘alsof gelovigen van het jaar 0 tot aan 1960 achterlijk waren’. Zelf heb ik weinig last van die neiging. Ik heb niet de minste moeite in een kerkdienst het klassieke credo, het Apostolicum, mee uit te spreke...